To, o co pytają najczęściej

Nie. Aparat w telefonie otwiera link z kodu QR, a gra uruchamia się w przeglądarce — na iOS i Androidzie tak samo. Nie ma pobierania ze sklepu, zakładania konta ani logowania. Gracz może dodać grę do ekranu głównego jednym gestem, ale to jego wybór, nie warunek.

Gra działa dalej. To aplikacja PWA: po pierwszym wczytaniu trzyma się w telefonie, a postęp zapisuje lokalnie. Wyniki dosyłają się same, gdy sieć wróci. Piwnica muzeum, mury zamku czy las nie kończą rozgrywki.

Gra jest zwykłą stroną — działa na tym, na czym działa przeglądarka, także na sprzęcie sprzed kilku lat. Jedyna rzecz, która bywa kapryśna na starszych modelach, to aparat przy skanowaniu kodu, dlatego pod każdym kodem QR drukujemy krótki kod zastępczy do wpisania z klawiatury. Uczestnik bez działającej kamery gra dalej bez pomocy prowadzącego.

Nie. Cała gra powstaje w kreatorze w przeglądarce — wpisujesz treść, wybierasz typy zadań, wskazujesz punkty na mapie lub planie budynku, klikasz „Publikuj". Nie instalujesz niczego u siebie, nie potrzebujesz serwera ani zgody działu IT.

Masz trzy drogi. Możesz napisać ją sam — najlepiej znasz swoje miejsce i to, co uczestnik ma z niego wynieść. Możesz wziąć gotową grę z biblioteki i podmienić w niej treść pod swoją przestrzeń. Możesz też sięgnąć po kompletną wystawę tematyczną: gra plus plansze do druku, opracowane merytorycznie i graficznie przez specjalistów. Przy większych wdrożeniach piszemy scenariusz razem z Tobą — to część rozmowy o Enterprise. Pracujemy też nad generatorem, który układa pierwszą wersję gry z Twojego opisu miejsca (pytanie niżej).

Pracujemy nad tym. Generator dostaje opis miejsca, poziom trudności i liczbę zadań, a oddaje gotowy szkielet gry z fabułą i treścią zadań — do sprawdzenia i poprawienia w kreatorze, bo ostatnie słowo zawsze należy do organizatora. Mechanizm jest zbudowany i przetestowany, ale nie jest jeszcze otwarty dla wszystkich kont — włączamy go indywidualnie, przy wdrożeniach pilotażowych. Jeśli chcesz go przetestować — napisz.

Popołudnie, jeśli masz gotowe treści i wiesz, gdzie w terenie powiesić kody. Najwięcej czasu zabiera nie narzędzie, tylko wymyślenie dobrych zadań — dlatego przy pilotażach siadamy do tego razem.

W praktyce jedna — i to nie przez cały czas. Kody wieszasz raz, przed wydarzeniem, a potem uczestnicy prowadzą się sami: gra pilnuje kolejności, punktuje i tłumaczy, gdzie iść. Prowadzący jest po to, żeby wystartować grupę i odebrać ją na finiszu; w panelu na bieżąco widzi, kto gdzie jest i komu idzie ciężko.

Tak — po to są warianty udostępniania. Każda klasa, wycieczka czy zmiana pracowników dostaje własny link do tej samej gry: z własnym terminem, opcjonalnym hasłem i osobnym rankingiem. Wyniki nie mieszają się między grupami, a jeden link wyłączysz jednym kliknięciem, nie ruszając pozostałych. W planie Start jest ich pięć na grę, w Pro dwadzieścia.

Tak. W każdym planie ustawiasz kolor przewodni, styl, font, tryb jasny lub ciemny i grafikę nagłówka. Od planu Pro dochodzi pełny white-label: Twoje logo zamiast naszego oraz własna ikona gry, którą gracz zobaczy po dodaniu jej do ekranu telefonu. W Enterprise dokładamy własną domenę.

Plan zmieniasz w dowolnym momencie, w obie strony, bez utraty gier i wyników. Free wystarcza, żeby zbudować i przejść całą grę testową. Start podnosi limity i dokłada dwie mechaniki terenowe. Pro otwiera dziewięć mechanik z wyższej półki, white-label i style premium. Enterprise to indywidualne limity, własna domena i wsparcie przy pisaniu pierwszych scenariuszy. Szczegóły w tabeli licencji.

Nic nie znika z dnia na dzień. Po zakończeniu opłaconego okresu konto ma tydzień karencji na przedłużenie albo pobranie tego, czego potrzebujesz. Potem wraca na plan Free: gry i wyniki zostają w panelu, ale obowiązują limity darmowe, więc część linków przestaje działać. Dane trzymamy przez rok od wygaśnięcia — wracasz do płatnego planu i wszystko jest na miejscu.

Gracz nie zakłada konta i domyślnie podaje wyłącznie swoją nazwę w grze. Adresy e-mail pojawiają się tylko wtedy, gdy sam włączysz bramkę e-mailową albo listę gości. Wszystko trzymamy w bazie Postgres z politykami dostępu na poziomie wiersza — widzisz wyłącznie dane ze swojego konta, a lista uczestników jest do wyeksportowania i usunięcia po Twojej stronie.